Vannacht had ik zo’n rare droom! Of beter gezegd: een ware nachtmerrie. Ik droomde dat ik iets had ingenomen waar ik dood van zou gaan. Niet dat ik ongelukkig was, ik weet ook niet wat eraan vooraf was gegaan, het was gewoon een gegeven. En ik moest er iets bij eten, anders zou het niet werken. Mijn moeder gaf me een plak kokosbrood (mijn moeder!) en toen was het geregeld. Ik kon gaan wachten op het moment dat het einde zou komen. Dat ik dood zou neervallen of iets dergelijks.

Ik leefde de dag, deed dingen met continu het bewustzijn dat dit de laatste dingen waren die ik ooit zou doen. Ik voelde continu in mijn lichaam of er al signalen waren die wezen op het einde. Ik werd er inmiddels ook erg onrustig van en ook behoorlijk angstig. Wachten op de dood is een hel, weet ik nu. In ieder geval, als je zonder ernstig ziek te zijn en pijn te lijden, weet dat het moment van doodgaan bijna daar is.

Vervolgens had ik een gesprek met mijn zoon. Ik vertelde hem dat ik dood zou gaan en dat hij bij zijn vader zou moeten gaan wonen. Dat hij niet meer naar de middelbare school zou kunnen waar hij zich heeft aangemeld. Hij keek me aan en zei gelaten: oke. Ik voelde zoveel pijn en verdriet, maar ook een doodsangst, letterlijk. Ik zou mijn kind niet zien opgroeien. En toen voelde ik pas echt: dit wil ik niet. Sh*t, wat heb ik in godsnaam gedaan?!

Na 9 uur, het was toen in mijn droom rond 17.30 uur, begon ik me af te vragen of ik wel dood zou gaan. Of het spul wel zou werken. Ik had het erover met een man (ik geloof de kapper, maar niet de mijne “in real life” want die van mij is een vrouw) en hij sprak ook zijn twijfel uit.
Ik voelde me plotseling heel erg opgelucht en blij. Ik wilde helemaal niet dood! Stel nou dat mijn lichaam dit helemaal niet zou accepteren als een soort gif? Dat mijn lichaam en geest sterker waren dan dat spul? Dat zou een wonder zijn, en verschrikkelijk fijn! Ik wilde leven!

En daarna werd ik wakker. Huilend van opluchting. En daarna bedenkend hoe mijn brein op zo’n droom komt.
In mijn vorige blog beschreef ik dat ik tijdens het tweedaagse businesscoaching event van vorige week geraakt ben in mijn ziel. Er heeft een transformatie plaatsgevonden, dat voel ik heel duidelijk. Een soort wedergeboorte? Zou deze droom mij dat vertellen? Afscheid nemen van dingen die waren, en iets giftigs overwinnen omdat ik sterker ben dan dat? Als je hebt gevoeld dat je iets kwijtraakt wat het allerbelangrijkste voor je is, en daarna blijk je het toch niet kwijt te raken, is dat de grootste opluchting ever. Ik denk dat hier voor mij de kern in zit.

Wat een bizar avontuur…

En dit is tevens wat ik van veel jongeren en ouders terugkrijg: dat ze voelen dat er een transformatie heeft plaatsgevonden. Want zo werk ik. Ik doe niet aan symptoombestrijding, ik pak de kern aan. Want alleen dan kan er werkelijke verandering plaatsvinden.